Στο νησί, η καλοκαιρινή - μεσημεριανή σιέστα δεν υφίσταται, καθώς πάντα κάθε μεσημέρι κατά τις τρείς, με διώχνουν για να μην με έχουν μέσα στα πόδια τους, με αποτέλεσμα να πρέπει κάτι να κάνω για να περάσουν κάποιες ώρες, οι οποίες συνήθως περνούν πίνοντας καφέ στου Γιώργου, σχολιάζοντας γκόμενες και περαστικούς, τουρίστριες συνήθως όμορφες - που πλασάρονται για πιό όμορφες - και τύπους συνήθως άσχημους που πλασάρονται για ότι σκατά έχουν στο κεφάλι τους, ενώ το καλύτερο είναι κάτι άλλοι γέροι πατσαβούρηδες που τους τραβολογάει η γυναίκα τους ανάμεσα σε μαγαζιά με τσάντες και κοσμηματοπωλεία τη στιγμή που αυτοί χαζεύουν τους κώλους νεαρών αλλοδαπών νιώθοντας και ωραίοι με το total white - γαμώ το σπίτι - look τους, που τους έψησε ότι τους πάει μια γκόμενα που τους έτρεχε πριν κανά δυό καλοκαίρια, ενώ εμείς χωρίς να κοιτάμε τα μούτρα μας χαζογελάμε αποφασίζοντας να πιούμε ένα απογευματινό martini πριν πάω στο νετ-καφέ και ξαναγυρίσω για να αποτελειώσω τη βραδιά μου με κανά ουίσκι σόδα που θα με κάνει να τρέχω και να μην φτάνω να γυρίσω πίσω από κεί που πάλι θα με διώξουν - κάποια στιγμή μιά και καλή - για να μπώ στο γαμημένο μπλε αστέρι διαγόρας, που όμως δεν είναι μπλέ αστέρι αλλά διαγόρας βαμμένος μπλέ αστέρι - και ας είμαι καλά εγώ που το ξετρύπωσα επειδή το θυμόμουν σαν σκέτο διαγόρας, τότε που με είχαν ξαναχώσει μέσα για να με πάνε πέντε μέρες εκδρομή πριν με διώξουν και από κεί που ήμουν τότε - για να γυρίσω λίγο πιό κοντά στο κόσμο το δικό μου μετά από δεκαπέντε ώρες ταξίδι, έχοντας κόψει τις φλέβες μου και έχοντας παρατηρήσει - αυτή τη φορά μόνος μου - όλους τους γύφτους συνεπιβάτες μου, που στο όνομα της άνεσης και του γαμημένου εισητηρίου που πλήρωσαν αλλά ξέχασαν να βάλουν στο κώλο τους, θα αποκοιμηθούν ροχαλίζοντας, με τα βρωμοπόδαρά τους πάνω στις πολυθρόνες, ενώ εγώ θα κοιτάζω χαμογελώντας την κοπελίτσα μπροστά από το μπάρ, που αμήχανα πρέπει να αποφασίσει γρήγορα γιατί πίσω της περιμένουν άλλοι δέκα, αν θέλει να φάει τυρόπιτα, λουκανικόπιτα ή πεϊνιρλί, διαλέγοντας τελικά λουκανικόπιτα χαμογελώντας και αυτή συγκαταβατικά προς το μέρος μου ικανοποιώντας τελικά το περί δικαίου δημόσιο αίσθημα και το κόμπλεξ που φυσιολογικά νιώθουν οι λουκανικόπιτες καθώς προτιμούνται πάντα, όταν δεν υπάρχει κάτι άλλο προς βρώση και έχοντας κάνει να περάσει ένα τέταρτο από αυτό το ταξίδι που θα με φέρει πιό κόντα στο λιμάνι και στον ταξιτζή που θα με πάει σπίτι μου και θα με πείσει - για όσο διαρκεί η κούρσα τουλάχιστον - ότι οι γυναίκες θέλουν σφαλιάρες αλλιώς σε έχουν χεσμένο, αφήνοντάς με τελικά χεσμένο κάτω από το σπίτι μου για να μπώ μέσα και να κοιμηθώ κανά εξάωρο και μετά να ξυπνήσω και να δώ φίλους και όλους τους υπόλοιπους που θέλω εγώ και θέλουν και αυτοί, να μιλήσουμε, να γελάσουμε, να βγούμε, να πιούμε, να πούμε μαλακίες ή όχι - ότι γουστάρουμε θα λέμε - και κάποιο από τα επόμενα βράδια, να μπώ σε ένα μικρό δωμάτιο, να πατήσω το κουμπί με το γράμμα R και πρίν αυτοκτονήσω, να ανακαλύψω εκεί ψηλά ότι σε αντίθεση με ότι μας έχει πεί κατά καιρούς ο μπαστουνόβλαχος θείος μας, η Αθήνα είναι πάρα πολύ όμορφη.

Επειδή συνηθίζεται κάθε φορά που σκάει καινούργιος κόσμος στο tsiou, να βγαίνει ο κάθε καραγκιόζης tsiou-ίτης και να λέει καλώσηρθες, με γειά το blog, σιδεροκέφαλος και άλλες τέτοιες μαλακίες, δεν βρίσκω και γώ το λόγο να μην το κάνω και μάλιστα πρώτος αυτή τη φορά… Ή μήπως νόμισες αγαπητό veraidaki ότι επειδή αυτή την εποχή έχω και δέυτερη μαμά, δεν θα ασχολούμαι με τα του blog tsiou;;;

Είναι γνωστό ότι όταν στο κεφάλι του εκκεντρικού - στο καλάθι δεν χωράει στο κοφίνι περισσεύει - manu, καρφωθεί μια ιδέα, δεν βγαίνει ούτε με λαπαροσκόπηση. Αυτή τη φορά, ο “πολύς” manu προχωρησε σε μια επανάσταση τέτοια που ούτε στα φοιτητικά του χρόνια δεν είχε φανταστεί. Ομολογώ ότι το εγχείρημα φαντάζει ελκυστικό - μη σου πώ ερωτικό - , αφού ερωτικά και ελκυστικά πλάσματα είναι και οι γυναίκες από τη φύση τους εξάλλου. Τα ερωτήματα όμως παραμένουν. Κοινώς, δεν με ρίχνετε εμένα με τέτοια…

Όταν είσαι κωλοφάνταρο όπως εγώ τώρα, έχεις άπλετο χρόνο να σκέφτεσαι διάφορα πράγματα. Δεν σου κρύβω αγαπητό veraidaki ότι το θέμα σου με απασχόλησε αρκετές ώρες και θα σου εκφράσω τις βαθύτερες σκέψεις μου. Επιπλέον, το φιλαράκι σου με το μαλλί αφάνα - αλήθεια manu, στο λεωφορείο χτυπάς δύο εισιτήρια; (ζηλεύω είναι η αλήθεια γιατί εγώ δεν φημίζομαι για τις πολλές τρίχες… όχι ότι είμαι και σπανός, αλλά άμα θές έχουμε και από αυτό…) - δεν φρόντισε να γνωρίσει στην παρέα του τους φίλους του και τους παρουσιάζει αιφνιδιαστικά, θα δράσω και γώ αυτόνομα και καταδρομικά.
Όταν είσαι σε ένα χώρο με άλλους πέντε μαλάκες για μια βδομάδα, όπου ο καθένας ασχολείται με το κοντό και το μακρύ του, άλλος φωνάζει, άλλος τσακώνεται, άλλος πίνει και άλλος ακούει manowar (ναι καλά διαβάσατε) στη τσίτα, εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να βάλω τέρμα το volume του mp3 player, να πιέσω τα ακουστικά μέσα στα αυτιά μου και να σκεφτώ ποιά μπορεί να είναι η νέα διαδυκτιακή μου παρέα.

veraidaki;;;

Τι ποτό πίνει; Καπνίζει; Βγαίνει; Που πάει; Τι μουσική ακούει; Όταν στεναχωριέται τί κάνει; Πώς είναι; Μπορεί να φταίει και η μουσική που άκουγα, αλλά πρέπει να ‘ναι μελαχρινή γύρω στο 1.70 με αυτά τα 3 κιλά που κάθε γυναίκα νομίζει ότι έχει παραπάνω, αλλά το νομίζει μόνο αυτή… Ίσως καπνίζει muratti και βγαίνει σε bar που παίζουν μουσική που δεν σου αποσπά την προσοχή. Σπίτι της μπορεί να ακούει κάτι σαν bic runga ή nouvelle vague ή κάτι τέτοιο… Το αγαπημένο της χρώμα είναι το μαύρο και όταν τσατίζεται με κάποιον απομονώνεται για καμια βδομάδα…

Και άλλα ερωτήματα… Στο tsiou πλέον το βρισίδι επιτρέπεται; Για γκόμενες θα μιλάμε ή θα μας τραβάει το αυτί; Θα αποκτήσει μαμά το tsiou, ή μια good golly miss molly έτσι όπως φανταζόμαστε τις φίλες του manu; Εγώ, μαλακίες μπορώ να συνεχίσω να γράφω ή θα πρέπει να ντρέπομαι για την κατάντια μου;

Συγχωρέστε με, για κανα μήνα θα ξαναβγάλω το σκασμό. Δεν θα ξαναπιέσω τα ακουστικά μέσα στα αυτιά μου γιατί από τότε που το δοκίμασα το δεξί με πονάει.

veraidaki καλωσήρθες!

Ρε κορμάκι, πόσος ντόρος θα γίνει ακόμα γύρω από το όνομά σου;

Οι χέστρες στον γαμημένο λόχο, μου θυμίζουν τα γκισέ των δημοσίων υπηρεσιών. Ναι, αυτά που είναι - ας πούμε - πέντε και θα έπρεπε να δουλεύουν και τα πέντε αλλά δουλεύουν -ας πούμε πάλι - τα δύο. Και έτσι είναι δύο κακομοίριδες υπάλληλοι που τρώνε τα σκατά όλων και οι υπόλοιποι κάθονται, απλά. Έτσι και οι χέστρες μας. Είναι πέντε αλλά δουλέυουν οι δύο. Και αυτές οι δύο τρώνε τα σκατά όλων μας. Οι άλλες τρείς χέστρες απλά έχουν ένα χαρτί στιν πόρτα που γράφει ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ. Δεν ξέρω γιατί αλλά κάθε φορά που πάω τουαλέτα και βλέπω τις χέστρες μου έρχετε η παραπάνω σκέψη. Ίσως να συμβαίνει επίτηδες και να ισχύει αυτό που λένε ότι ο στρατός μας προετοιμάζει για τη ζωή…

Χέσε μέσα φίλε μου…

Η Γιάννα η πουτάνα πιάνει δουλειά στο μπορντέλο από νωρίς το πρωί κάθε μέρα. Οι πελάτες έχουν απαιτήσεις και βγάζουν όλοι την καύλα τους πάνω στην Γιάννα που υπομένει όλα τα γαμίσια, τα βρισίδια και τέλος πάντων ότι γουστάρει ο κάθε πελάτης. Υπάρχουν και πελάτες που δεν μενουν ικανοποιημένοι από την Γιάννα την πουτάνα και το αναφέρουν στην τσατσά του μπορντέλου η οποία την τιμωρεί κατά βούληση.

Μετά από κανένα χρόνο περίπου η Γιάννα θα πάψει να κάνει την πουτάνα σε αυτό το μπορντέλο. Θα πάει σε άλλο που θα την γαμάνε μεν αλλά ίσως τότε να έχει μάθει να το ευχαριστιέται και να μην την πειράζει. Έτσι Θέλει να πιστεύει τουλάχιστον. Προς το παρόν κοιτάει τον τοίχο του μπορντέλου της, γελάει χωρίς λόγο, δακρύζει με λόγο και περιμένει του πελάτες να τελειώσουν…

Τώρα και heavy metal!

Όλος αυτός ο χαμός με τη Μαρία την Άσχημη - εξωτερικά, όμορφη εσωτερικά - που με το σπαθί της θα δουλέψει, θα τα καταφέρει, υποψιαζόμαστε ότι θα καβατζώσει και ώραίο γκόμενο, θα γίνει επιτυχημένη και τελικά όμορφη - εξωτερικά, γιατί εσωτερικά πάντα ήταν - μου θυμίζει την πορεία ενός άλλου προσώπου που και αυτός απασχολεί τώρα τελευταία τα μέσα.

“…Άρχιζε να μ’ αρέσει η Νέα Υόρκη - η ζωηρή τυχοδιωκτική της αίσθηση τη νύχτα κι η ικανοποίηση που προσφέρει στο ανύσηχο βλέμμα το αδιάκοπο πέρα δώθε ανδρών, γυναικών και μηχανών. Μου άρεσε να ανεβαίνω περπατώντας την 5η λεωφόρο και να διαλέγω από το πλήθος ρομαντικές γυναίκες και να φαντάζομαι ότι σε λίγα λεπτά θα έμπαινα στη ζωή τους και κανείς δεν θα το μάθαινε ούτε θα το αποδοκίμαζε ποτέ. Καμιά φορά, νοερά, τις ακολουθούσα ώς το διαμερισμά τους στις γωνίες απόμερων δρόμων κι εκείνες γύριζαν και μου χαμογελούσαν πριν χαθούν μες το σκοτάδι περνώντας από κάποια πόρτα…”
Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ

F.S. Fitzgerald

Είχα ακούσει κάποτε ότι δεν είναι σωστό να στέλνουν οι μπαμπαδες τα παιδάκια στο περίπτερο να τους πάρουν τσιγάρα γιατί εξοικοίωνονται λέει τα πιτσιρίκια με το κάπνισμα και υπάρχει αυξημένος κίνδυνος να εθιστούν σε αυτό. Πλέον φαντάζομαι ότι είναι επικίνδυνο να τα στέλνουν και για εφημερίδα, αφού με τις τσόντες που δίνουν μαζί, υπάρχει σοβαρή περίπτωση να εθιστούν στη μαλακία…

Είναι πάντως φοβερό το πώς εξελίσσονται οι εποχές. Όταν ήμουνα μικρός και θέλαμε με τους φίλους μου να δούμε καμιά τσόντα, έπρεπε να κάνουμε ολόκληρο σχέδιο, οργανώνοντας καταδρομική επιχείρηση αφού δεν ήταν και άνετο πράγμα να πας στο video-club και να νοικιάσεις κασσέτα, όπως και να το κάνεις ντρεπόσουνα. Το ίδιο και να πάρεις τσόντα από το περίπτερο. Τώρα τα πράγματα είναι πιό έυκολα. Πάει ο μικρός στο περίπτερο, πέρνει μια εφημερίδα και είναι κύριος! Βλέπει την τσόντα του και μετά ενημερώνεται κιόλας.

Κάποιοι κακεντρεχείς θα βγούνε και θα πούνε ότι οι τσόντες μπαίνουν επειδή έτσι κι αλλιώς οι εφημερίδες είναι για τον πούτσο, όποτε με κάποιο τρόπο πρέπει να δικαιολογήσουν και να υποστηρίξουν αυτό τους το χαρακτηριστικό. Εγώ πάλι δεν θέλω να πιστέψω τέτοιο πράγμα, οπότε η γνώμη μου είναι πως η ύπαρξη της τσόντας - που από εδώ και πέρα θα ονομάζω ερωτικό ντοκιμαντέρ - σε μια εφημερίδα, μάλλον στην καλύτερη ενημέρωση του αναγνωστικού κοινού πρέπει να στοχεύει και όλα τα υπόλοιπα είναι μαλακίες…

Και στην τελική, τόσο καιρό μας έδιναν και βλέπαμε ταινίες σινεφίλ, γίναμε ερασιτέχνες αστρονόμοι βλέποντας ντοκιμαντέρ για το διάστημα, μάθαμε ιστορία, βιογραφίες ηθοποιών και άλλων προσωπικοτήτων και ανεβάσαμε γενικώς το πολιτιστικό μας επίπεδο. Τί να το κάνεις όμως αν συνοδεύεται από συναισθηματική αναπηρία και έλλειψη επαφής μεταξύ των ανθρώπων και κατ’ επέκταση των δύο φύλλων. Ε λοιπόν αυτό το κενό έρχονται να καλύψουν τα ερωτικά ντοκιμαντέρ. Αφήστε δέ που εδώ στην Ελλάδα μπορεί να βοηθήσουν και στην καταπολέμηση της υπογεννητικότητας.

Για να τελειώνω, προτείνω στην Ένωση Συντακτών να προχωρήσει στην βράβευση της γνωστής ρεπόρτερ Sylvia Saint και στην αναγόρευσή της σε επίτιμο πρόεδρο της Ένωσης, ώς μια ελάχιστη ένδειξη αναγνώρισης του έργου της.

Η ρεπόρτερ Saint κατά τη διάρκεια ρεπορτάζ με θέμα την οδική ασφάλεια

Τις τελευταίες μέρες βλέπω όνειρα διαφορετικά από αυτά που έβλεπα τον προηγούμενο καιρό. Τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι ακριβώς διαφορετικά, απλά περιστρέφονται γύρω από ένα συγκεκριμένο αντικείμενο. Βλέπω όνειρα με κουτιά! Κουτιά μεγάλα, κουτιά μικρά, τετατράγωνα, ορθογώνια…

Εκτός από τα κουτιά που βλέπω στα όνειρά μου, αρχίζω να παρατηρώ και τα κουτιά που συναντώ γύρω μου. Όταν περνάω έξω από σούπερ μάρκετ βλέπω τα κουτιά που συνήθως έχουν παρατηθεί απ’ έξω. Κοιτάζω τα κουτιά που έχουν πετάξει στους κάδους αποριμμάτων. Παρατηρώ το σχήμα τους, τον όγκο τους, και σκέφτομαι τί θα μπορούσε να χωρέσει εκεί μέσα.

Ένα ωραίο κουτί με πολλές προοπτικές επαναχρησιμοποίησης Η επαναχρησιμοποίηση ενός κουτιού κρύβει αρκετή θεωρία από πίσω της. Υπάρχουν κουτιά που ο όγκος τους υπαγορεύει τη χρήση τους. Παράδειγμα: Ένα κουτί που αρχικά χρησιμοποιήθηκε για να μεταφερθεί ένα ψυγείο, δύσκολα μπορεί να βρεί άλλη χρήση πέρα από το να ξανακλείσει μέσα του ένα ψυγείο. Ενώ αντίθετα, ένα κουτί που φτιάχτηκε για να μεταφερθεί π.χ. γάλα εβαπορέ, μπορεί να βρεί πόλλες άλλες χρήσεις. Επιπλέον - για το δεύτερο κουτί - είναι πιθανό πώς ότι και να βάλείς μέσα θα μπορεί να μεταφερθεί από έναν άνθρωπο ενώ για το κουτί ψυγείου δεν είμαι και τόσο σίγουρος. (Μιλάω πάντα για τη γενική περίπτωση) Αν πάλι θεωρήσουμε ένα πολύ μικρό κουτί που κατασκευάστηκε για να μεταφέρει τρία προφυλακτικά ή κάτι αντίστοιχο - τυχαίο παραδειγμα, δηλωτικό του μικρού μεγέθους - τότε είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να βρεί πολλές άλλες χρήσεις πέρα από αυτή για την οποία κατασκευάστηκε. Διαισθητικά λοιπόν μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι οι ακραίες τιμές όγκου ενός κουτιού είναι απαγορευτικές ώς προς την επαναχρησιμοποίησή του.Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι παρατηρήσεις μου αναμένεται να συνεχιστούν, γιατί τα κουτιά αρχίζουν να στοιβάζονται εκτός από το μυαλό μου και μέσα στο σπίτι μου…