Πριν μεθύσει ο Τσάρλι Πάρκερ
September 24th, 2007 by κατόπαιδοΜιας και η propaganda (site & περιοδικό) έχει κατεβάσει ρολά εδώ και καιρό και η δημιουργός του παρακάτω κειμένου δεν φρόντισε/θέλησε/μπόρεσε να το ξανασηκώσει κάπου, κλέβω τη δουλειά μέσα απ τα χέρια της και… ανάβω ένα τσιγάρο.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Για να περνά η ώρα όταν δεν περνά καπνίζοντας, πηγαίνω στα βιβλιοπωλεία και χαζεύω ποιος έχει την καλύτερη συλλογή ποίησης.
Σε μαγαζιά με χαρτικά που παίζουν ραδιόφωνο όλη μέρα, διαλέγω φανταχτερά στυλό με περίεργα χρώματα, γιατί όπως και ο Ρολάν, ταϊζω τη μανιακή σχέση που έχω με τα αντικείμενα της γραφής. Παίρνω μπλοκ γραφής φαντασιώνοντας πως κάποτε θα τα γεμίσω με κάτι καλύτερο από αντιγραφές. Διαλέγω παρδαλά αυτοκολλητάκια για να μη χάνω τις αναμνήσεις μου.
Όταν μου τελειώνουν τα τσιγάρα, το καθυστερώ. Χαζεύω σιντί στον όροφο με τα ελληνικά και όταν βρίσκω το Σαμποτάζ, νομίζω ότι κάποιος πάτησε το rewind. Μετά, πηγαίνω στον όροφο με τα ξένα και τυφλή στις νέες κυκλοφορίες, γλυκοκοιτάζω το Heaven or Las Vegas για νιοστή φορά.
Ο οργανισμός μου διαμαρτύρεται, αλλά τον αγνοώ. Περπατάω αδιάφορη στα περίπτερα, υποτιμώντας τη μοναξιά που νιώθει ο αναπτήρας μου. Θέλω να περάσω αλλιώς την ώρα μου.
Καμιά φορά, ξεχνιέμαι κοιτάζοντας τα μάτια των περαστικών ενώ διασταυρωνόμαστε στα φανάρια περαστικοί. Αναρωτιέμαι τι ν’ ακούει στα γουόκμαν η απέναντί μου στο μετρό. Ίσως ακούει το Ποιος είν’ τρελός από έρωτα. Σκέφτομαι μήπως θα ενδιαφερόταν κάποιος να αλλάξει θέση μαζί μου. Ή ν’ αλλάξουμε όλοι μεταξύ μας. Και να γίνουμε κάποιοι άλλοι.
We could be heroes just for one day.
Εξακολουθώντας να πάσχω από τσιγαροστερητική ανία, ακολουθώ τον μπροστινό μου και μπαίνω σε μαγαζιά που δεν έχω ξαναδεί. Βλέπω στις βιτρίνες βαλίτσες και σακ βουαγιάζ για ταξίδια που ίσως να μην κάνω ποτέ. Με βλέπω με το σακ βουαγιάζ στο χέρι στο αεροδρόμιο, να αγοράζω τσιγάρα από τα αφορολόγητα χαμογελαστή και να κοιτάω συνέχεια τον πίνακα ανακοινώσεων για την πτήση μου, την πτήση 201 με διακόσιες μπαλαλάικες και ένα χρυσό πουλί να με περιμένουν. Με βλέπω να μπαίνω στο αεροπλάνο χωρίς να ξέρω τελικά αν είναι αυτό για το οποίο έχω εισιτήριο. Αλλά κανείς δεν με παίρνει είδηση, οι αεροσυνοδοί με ρωτάνε ευγενικά αν θέλω καφέ ή τσάι και γω βάζω στα γουόκμαν το Cowboys των Portishead, if you take these things from me.
Μ’ ένα ηλίθιο χαμόγελο κολλημένο στη φάτσα μου, ξεκολλάω το βλέμμα μου από τα σακ βουαγιάζ και τις αίθουσες αναμονής. Η ώρα δεν περνά. Έχω πει μέσα μου “Απεταξάμην τα Gauloises, απεταξάμην”, τρεις φορές, εν είδει φυλαχτού σαν αποτυχημένο, ξεφούσκωτο ξόρκι. Το επαναλαμβάνω ευλαβικά ενώ καρφώνομαι στον πιτσιρικά στη γωνία που ανάβει με ηδυπάθεια ένα Camel.
Περιφέρομαι στους δρόμους μέσα στην άγνοια για το πώς να ξοδέψω τον χρόνο μου χωρίς τσιγάρα. Περνάω από τις γωνίες που κάποτε έδινα ραντεβού, Σάββατα πρωί στα σκαλοπάτια πολυκατοικιών κι αυτός χαμογελούσε από μια γνώση που δεν κατάλαβα ποτέ. Θυμάμαι ένα βράδυ Χριστουγέννων στο Decadence και Bokomolech γραμμένο στους τοίχους της τουαλέτας. When you reveal the true you, I’ll be away enough to see you.
Μετά, βλέπω μπροστά μου τα μάτια σου. Και θέλω τσιγάρο για να φύγουν πια.
Καμιά φορά, περπατάω στον ήλιο και τραγουδάω όταν λιώνει το σπίρτο απάνω στο χέρι μας και μόνο μέσα μας φωνάζουμε ωχ. Οι φύλακες στις πρεσβείες με κοιτάνε περίεργα. Έχουν γνώση άραγε;
Μετά παίρνω τα παρδαλά μου στυλό και μουτζουρώνω χαρτιά με ό,τι έχω να κάθεται άπραγο στο κεφάλι μου. Χοροπηδάνε οι λέξεις στο χαρτί χωρίς να μπορούν να πάρουν μια θέση, ούτε καν τη σωστή, πάντα λάθος. Η ώρα περνά με τις λέξεις να αναπηδάνε μπροστά μου. Ενώ παλεύουμε και οι δύο να βρούμε τη σωστή θέση.
Μετά, σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει σωστό. Λάθος. Σωστή θέση. Αφού δεν μας παίρνει για τα ενδιάμεσα. Θα κυλήσουμε στη βολικότητα των άκρων.
Αργότερα, ενώ έχω σχεδόν ξεχάσει ότι θέλω τσιγάρο, θυμάμαι ένα βράδυ που καπνίζαμε μαζί και χαμογελάω γιατί τότε η ώρα δεν υπήρχε. Όταν τελικά το θυμάμαι ότι θέλω ξανά, αναρωτιέμαι αν μπορώ ν’ αντέξω για λίγο, όπως τότε που μου είπες ότι καπνίζω πολύ. Μάλλον μπορώ.
Χώνομαι μέσα σ’ όλα για να ξεχαστώ, για να περάσει αυτή η ώρα, αυτή η μοναδική ασφυκτική ιλιγγιώδης τρομακτική ασήκωτη σχεδόν ώρα που πέφτει πάνω μου σαν ενοχή. Θα κάνω τα πάντα για να περάσει αυτή η ώρα.. Τόσα κι άλλα τόσα.
Ήρθε η ώρα που τα παρατάω όλα.
Βιβλία, γωνίες, ταξίδια.
Ήρθε αυτή η ώρα.
Ξέρω ότι δεν θα περάσει αν δεν έρθεις.
Μέχρι να ‘ρθεις.
Αρχοντή Κόρκα (και για την αντιγραφοεικονογράφηση ο… κεραμιδόγατος)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Βάζω το σιγαρέττο, βάζεις τη φωτιά?
Posted in timezzz |
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Trackback from your own site.