gkotsis @ tsiou Fitter, happier, more productive

FACTS

1. Το μπέικον ανακαλύφθηκε μετά το ζαμπόν. Αλλιώς δεν καταλαβαίνω πώς υπάρχει ακόμα
2. Το τυρί που λιώνει και καίγεται έξω από το τόστ είναι πιο νόστιμο από αυτό που ψήνεται μέσα στο τοστ. Μη νομίζεις ότι δεν έχω καταλάβει τι κάνεις!
3. Ο μόνος τρόπος για να έχεις ελληνική και ξένη βιβλιογραφία μαζί είναι με το xelatex και το biblatex.
4. Στο biblatex για να έχεις το ελληνικό “κ.ά.” (“et al.”) πρέπει να βάλεις \usepackage[sorting=nyt,maxnames=2,style=authoryear,bibstyle=authoryear]{biblatex} και στο σημείο που θες να εκτυπώσεις τη βιβλιογραφία πρέπει να βάλεις \printbibliography[maxnames=10,heading=biboption]

Για όποιον αναρωτιέται ποια είναι η σύνδεση ανάμεσα στα 1,2 και 3,4 (πραγματικά απορώ γιατί δεν το έχετε βρει μέχρι τώρα) η απάντηση είναι προφανής:
Τα 2 πρώτα τα ανακάλυψα ασυνείδητα και άκοπα. Τα 2 τελευταία μου έβγαλαν την μπαναγία
Και τα 4 είναι πολύτιμη γνώση!

untitled #4

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Με αφορμή ένα ποστ στο φιλοβασιλικό γαστρο-μπλογκ (το οποίο ομολογώ ότι παρακολουθώ αρκετά τακτικά, αποφεύγοντας τα κομμάτια όπου δίνονται συνταγές για οτιδήποτε άλλο εκτός από ζυμαρικά), σήμερα θα ass-χοληθώ με την πρόταση

“Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.”

η οποία κατεμέ δεν έχει χρηστική αξία.

Ιδού γιατί:

Οι βασικές υποθέσεις που κάνω όταν ακούω αυτή την πρόταση είναι οι εξής:
-Όποιος το σκέφτηκε αυτό, βρισκόταν στην αρχή
-Όποιος το σκέφτηκε αυτό, ισχυρίζεται ότι μπορεί να ποσοτικοποιήσει την προσπάθεια που χρειάζεται για να φτάσεις στο τέλος
-Οι πράξεις/προσπάθειες είναι διακριτές μεταξύ τους. Μόνο έτσι μπορούμε να κάνουμε διάκριση σε φάσεις (αρχή, μέση, τέλος). Ως φάση ορίζουμε ένα σύνολο πράξεων/προσπαθειών.
-Γίνεται ο διαχωρισμός ανάμεσα σε αρχή, μέση και τέλος. Όλα μαζί κάνουν το όλο

Ορίζω ότι η αρχή, η μέση και το τέλος συνιστούν ένα σύνολο στοιχειωδών πράξεων/προσπαθειών 1,2,3…n. Έστω Π(κ) η προσπάθεια για να κάνεις την πράξη κ.
Ορίζω ότι η αρχή είναι ένα σύνολο προσπαθειών {1,2,3…a} που χρειάζεται να κάνεις για να φτάσεις στη μέση. Ομοίως για μέση {a+1,a+2….b} και τέλος {b+1,b+2…n}.

Ισχύει δηλαδή ότι:
Π(αρχή)=Π(1,2,3..a)=1/2* {Π(1)+Π(2)+Π(3)+…+Π(n)}
Αν θελήσουμε να υπολογίσουμε την αρχή σαν να είναι το όλο, και για αυτή μπορούμε να υποθέσουμε ότι υπάρχει μια αρχή, μια μέση και ένα τέλος. Συνεχίζοντας αναδρομικά, μπορούμε να πούμε ότι:

Για κάθε σημείο που βρισκόμαστε, για το σημείο αυτό μπορούμε να ορίσουμε ότι ξεκινά η αρχή του υπόλοιπου των συνολικών μας πράξεων.

Ισχύει δηλαδή ότι:
Π(1)=1/2* {Π(1)+Π(2)+Π(3)+…+Π(n)}=
…
= {1/2 + 1/4+ 1/8+…1/n}Π(1)
άρα:
1=1/2+1/4+1/8+…1/n

Η δεξιά παράσταση είναι το άθροισμα της ακολουθία 1/n^2 (η οποία είναι απείρως μετρήσιμη).

Για να ισχύσει η αρχική πρότασή πρέπει το n να είναι άπειρο. Αν το n είναι άπειρο, τότε σημαίνει ότι χρειάζονται άπειρες προσπάθειες για να φτάσεις στο τέλος.

Ποιο το νόημα να συγκρίνεις κάτι που έκανες/θα κάνεις/προσπάθησες/θα προσπαθήσεις με κάτι που δεν μπορείς να μετρήσεις?

ΥΓ: μια εναλλακτική διαίσθητικη διατύπωση που είχα είναι ότι ο βαθμός δυσκολίας όντως χαμηλώνει όσο περνάει ο χρόνος αλλά εμφανίζει και μια περιοδικότητα. Δοκίμασα να πολλαπλασιάσω την ακολουθία με ένα ημίτονο για παράδειγμα (1/n^2)*sin(x):

Οι προσπάθειες δεν είναι άπειρες πλέον.μαντέψτε πόσες προσπάθειες συνολικά χρειάζονται τώρα…ακόμα χειρότερα, οι προσπάθειες είναι άρρητος αριθμός