Τί ήθελες να γίνεις όταν ήσουν μικρός?

Ποδοσφαιριστής, ζωγράφος, ιατρός, ηθοποιός, δικηγόρος, τραγουδιστής, πιλότος, συγγραφέας, αστροναύτης? Για τους περισσότερους δεν έχει σημασία πια. Ίσως να μην είχε και ποτέ σημασία πραγματικά. Θυμάμαι τους παιδικούς μου φίλους. Τί ήθελαν να γίνουν όταν ήταν μικροί? Ποιά ήταν η στιγμή που η απόφασή τους αναβλήθηκε? Κανένας όταν είναι μικρός δεν θέλει να γίνει ηλεκτρολόγος, πωλητής, ασφαλιστής, δημόσιος υπάλληλος, υδραυλικός, ταμείας, καθαριστής. Οι περισσότεροι όμως γίναμε. Αναρωτιέμαι αν το «τρακάρισμα» της εφηβείας μας με την ζωή είναι τόσο οδυνηρό που μας ξυπνάει στο νοσοκομείο της ωριμότητας χωρίς να θυμόμαστε τίποτα ή αν κάνουμε πως δεν θυμόμαστε. Όσα όμως «διώχνει» η μέρα, της τα «επιστρέφει» η νύχτα με την μορφή ονείρων (ή φαντασμάτων για τους λιγότερο τυχερούς). Tι γίνονται λοιπόν την νύχτα οι λογιστές, οι ταξιτζήδες, οι ελαιοχρωματιστές?

Τον τελευταίο καιρό κυκλοφορώ στο μυαλό των παιδιών προσπαθώντας (σαν άλλος τρελο-Krank) να «κλέψω» τα όνειρα τους για το μέλλον. Το σχέδιο αποτυγχάνει ξανά και ξανά. Αυτή την φορά, όχι γιατί βλέπουν εφιάλτες, αλλά γιατί δημιουργούν τα όνειρα τους εφιάλτες σε μένα. Αρχιτέκτονες, ιατροί, μάνατζερς, πολιτικοί μηχανικοί, οπτικοί, καθηγητές, οικονομολόγοι, -για τα υψηλότερα οικονομικά στρώματα- , ποδοσφαιριστές, μοντέλα, ηθοποιοί, τραγουδιστές –για τα χαμηλότερα- παρελαύνουν από μπροστά μου δημιουργώντας ένα ψυχολογικό καλειδοσκόπιο που με κάνει να μπερδεύω τα όνειρα τους με τις επιδιώξεις των γονιών τους. Τους φόβους τους με τους φόβους των γονιών τους. Έχω την αίσθηση ότι τα παιδιά φοβούνται τους φόβους που έχουν οι γονείς τους γι’αυτά, αντί να τους αποστρέφονται. Έτσι κανένα παιδί δεν λέει «δεν ξέρω». Όλα ξέρουν τι θα γίνουν όταν μεγαλώσουν! Όλα οφείλουν να έχουν μεγαλώσει πριν μεγαλώσουν.

Πώς μπορεί όμως κάποιος ν’αποφασίσει τί θα γίνει όταν μεγαλώσει ακόμα κι όταν μεγαλώσει…

Ρωτάω τον εαυτό μου τι ήθελα να γίνω όταν ήμουν μικρός και δεν θυμάμαι. Σιγά σιγά θυμάμαι πως ήταν κάθε φορά κάτι διαφορετικό. Σαν το ξύπνημα του μεθυσμένου που η μνήμη χρειάζεται τον χρόνο της για να φτάσει από την αμνησία στο να θυμηθεί ένα-ένα τα γεγονότα της προηγούμενης νύχτας θυμάμαι πως κάθε φορά ήθελα να γίνω κάτι και μετά από λίγο καιρό το εγκατέλειπα για κάτι άλλο. Είμαι πολύ καλός σ’αυτό. Στο να εγκαταλείπω. Σχέδια-ιδέες-ανθρώπους-σχέσεις-εμένα. Κλείνω την βαλίτσα μου και παίρνω μια βαθιά ανάσα. «Είναι καιρός που η ανάσα παίζει μεγάλο παιχνίδι. Όλα είναι μια ανάσα! Όλα ξεκινούν και τελειώνουν με μιαν ανάσα.» Από εκεί και πέρα οι λέξεις αρχίζουν να πέφτουν μία-μία απ’την οθόνη «υγρών κρυστάλλων» μου πάνω σε χαρτιά-ρούχα-πληκτρολόγιο κι από εκεί στην ψυχή μου. Άλλοτε πνίγοντας κι άλλοτε ξεπλένοντας μέρες-εικόνες-πρόσωπα-ψιθύρους-αγγίγματα-νότες-σκέψεις-μυρωδιές-λάθη (αμέτρητα λάθη) που κουβάλησα (ή με κουβάλησαν) ως εδώ. Δεν ξέρω αν ο Κωστής Παπαγιώργης έχει παιδιά αλλά μεγαλύτερη κληρονομιά (από αυτό το κείμενο) δεν θα μπορούσε να τους αφήσει. Κληρονομιά που ξέχασαν ή δεν ήξεραν ν’αφήσουν οι περισσότεροι γονείς. Κατευθύνομαι στο μπάνιο και ρίχνω λίγο νερό στο πρόσωπο μου. Όταν ξανασηκώνω το βλέμμα μου στον καθρέπτη, κάνω την ίδια ερώτηση χωρίς να περιμένω πια απάντηση.

Τελικά τι θα γίνεις (ότ)αν μεγαλώσεις?

 

Η γρια η κότα έχει το ζουμί αλλά πρέπει να κάτσεις και καμιά δεκαριά ώρες να την βράζεις…

(special thanks to snowman)

Πως αγοράζεις ένα μηχανάκι, αυτοκίνητο, κότερο (αν είσαι ο Βουτσάς), παντελόνι, φούτερ, ρολόι, εσώρουχο, παπούτσια, μπουφάν? Είσαι ο τύπος που κυκλοφορεί με το Status-Nitro-Max Power (έστω 4τροχοι)-Plefsi παραμάσχαλα? Ο τύπος που μπαίνει στο κατάστημα και αγοράζει το μπλουζάκι της βιτρίνας? Ο τύπος που ζητάει από τον πωλητή να του δώσει κάτι ωραίο? Όπως και να’χει πριν αγοράσεις κάτι θα «τσεκάρεις» αν σου πάει-ταιριάζει. Τι γίνεται όμως όταν αποφασίζεις να αγοράσεις γυαλιά «στραβομάρας»?

Αν έχεις λίγους βαθμούς όλα είναι εντάξει. Ακολουθείς την κλασσική σου μέθοδο -περιοδικό παραμάσχαλα, γυαλιά βιτρίνας, κάτι ωραίο (ή και όλα μαζί)- και το τσεκάρεις στον καθρέπτη πριν το αγοράσεις. Το πρόβλημα ξεκινά από την στιγμή που, αφού έχεις διαλέξει 4-5 ζευγάρια που σου αρέσουν, αρχίζεις και κοιτάζεσαι χωρίς να βλέπεις την τύφλα σου! Τι κι αν έχεις κολλήσει τα μούτρα στον καθρέπτη, τι κι αν κάνεις βήματα μπρος-πίσω, τι κι αν μισοκλείνεις τα μάτια προσπαθώντας να δεις. Τίποτα. Αρχίζουν και σε πιάνουν ανασφάλειες. Θέλεις να’σαι και ωραίος (μαλάκας είσαι τα έχουμε ξαναπεί).

-Μου πάνε αυτα? ρωτάς αυτόν που έχεις πάει μαζί (γιατί για γυαλιά δεν πας ποτέ μόνος) και προσπαθείς να διαβάσεις τη σκέψη του. Έλα όμως που όλοι σε έχουν συνηθίσει με τα γυαλιά που ήδη φορούσες και η έκπληξη στο βλέμμα του άλλου μόνο σε υποψίες σε βάζει!
-Ωραία είναι σου απαντάει κι εσύ σκέφτεσαι πως μοιάζεις με τον Austin Powers.

-Αυτά? (γεμάτος αγωνία)
-Πιο κλασσικά (πάλι η ίδια έκπληξη στο βλέμμα)

Κλπ κλπ…

Έτσι κι εγώ αποφάσισα να τα αποφύγω όλα αυτά. Μου έφεραν 4-5 σκελετούς και έκανα ένα μικρό δημοψήφισμα από τους ανθρώπους που με βλέπουν κάθε μέρα ελπίζοντας οτι δεν έχουν διάθεση για μακροπρόθεσμα αστεία. Για καλή μου τύχη (ή κακή αναλόγως πως θα το δει κανείς), όλοι μου πρότειναν τον ίδιο. Τώρα που τα είδα, μπορώ να πω κι εγώ με τις υγείες μου!

Σας παρουσιάζω τον νέο lazaro!

(Μποέμη μου εσύ!)

Από φαντάρος είχα να ξυπνήσω τόσο πρωί. Πολύ πρωί για μένα. Την ώρα περίπου που ξέμπλεκε τα πόδια της από τα δικά μου για να φύγει για δουλειά και άφηνε το κρεββάτι μου άδειο. (Ποτέ δεν μου άρεσε αυτό. Πάντα προτιμούσα την εικόνα μιας γυναίκας να κοιμάται στο κρεββάτι μου ενώ εγώ φεύγω για δουλειά αλλά όπως ο gkotsis είμαι κι εγώ λάτρης του ύπνου). Μπήκα στο αυτοκίνητο και έριξα (σαν άλλος catis) 5-6 cd που δεν τα είχα ακούσει στο κάθισμα του συνοδηγού. Το να οδηγείς μόνος ένα μουντό πρωινό είναι σαν να πλένεις τα πιάτα ακούγοντας τον αγαπημένο σου δίσκο. Μόνο τα πιάτα δεν σκέφτεσαι. Έτσι κι εγώ σκεφτόμουν αυτή.
«Δεν ποθούμε το αντικείμενο του πόθου μας αλλά τον ίδιο μας τον πόθο» λέει ο Nietzsche, εμένα όμως δεν μ’ένοιαζε. Πως θα οριοθετούσα τον πόθο μου χωρίς αυτή? Αφού μόνο αυτή ήθελα, καμία άλλη! Πως μπορούσα να ξεχωρίσω το αντικείμενο του πόθου από την στιγμή που ο πόθος μου είχε το πρόσωπο της, τα μάτια της, το λαιμό της, τα χέρια της? Κανένας τρόπος. Ο πόθος μου ήταν αυτή!
Ίσως ο Nietzsche να εννοεί οτι κάθε διαφορετικό πρόσωπο εκπληρώνει κι έναν διαφορετικό πόθο, γιατί αν ο πόθος μας (ο ερωτικός τουλάχιστον) είναι πάντα ο ίδιος τότε τα πρόσωπα που ερωτευόμαστε είναι τυχαία. Πώς εξηγείται όμως το γεγονός ότι όταν ερωτευόμαστε κάποιον (και δεν μιλάω για σεξουαλική έλξη μόνο) θέλουμε μόνο αυτόν και κανέναν άλλον? Ναί, ποθούμε τον πόθο μας αλλά ο πόθος μας έχει πάντα ένα πρόσωπο και μία μορφη! Ακόμα κι αν όλοι οι άνθρωποι που πέρασαν ποτέ από την γή ερωτεύτηκαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ερωτεύτηκε ο καθένας διαφορετικά πρόσωπα. Οποιοδήποτε όμως «γνωμικό» για την αγάπη είναι μάλλον ημιτελές…
Το μόνο σίγουρο είναι ότι εύκολα βγάζεις συμπεράσματα για τον έρωτα (ειδικά αν δεν έχεις ερωτευτεί!) όταν στέκεις σε απόσταση απ’αυτόν. Τι γίνεται όμως όταν είσαι ερωτευμένος? Τα πάθη δεν κρατάνε αποστάσεις. Είναι το τώρα, όπως είναι και το εδώ. Μπορεί να είμαι και χαζορομαντικός. Σαν τις ελληνικές ταινίες. Είμαι μαλάκας αλλά είμαι και ωραίος που λέει ο jorge. Έτσι όταν έπεσα σ’αυτό το κομμάτι συγκινήθηκα. Γέλασα μετά αλλά συγκινήθηκα κιόλας.

Δυσδιάκριτα τα όρια του τραγικού με του γελοίου στον έρωτα. Γι’αυτό άλλωστε άλλες φορές ο έρωτας μας φαίνεται τραγικός (συνήθως ο δικός μας) και άλλες γελοίος (συνήθως των άλλων). Μια φωνή όμως μέσα μου μου είπε ξαναπαίξτο! Λίγο πιο δυνατά! Έλα, ξαναπαίξτο!

Αυτή η μανία μου, να κάνω ότι κάνουν οι άλλοι, θα με καταστρέψει!
Είναι όλοι χαρούμενοι τις μέρες των εορτών, χαρούμενος κι εγώ!
Αγκαλιάζονται και φιλιούνται δίνοντας ευχές ο ένας στον άλλον, αγκαλιές και φιλιά κι εγώ!
Κάνουν όλοι πυρετό, πυρετό κι εγώ!
Αυτή η ζήλια μου θα με φάει…

Έτσι τις τέσσερις τελευταίες μέρες τις πέρασα μπροστά στην τηλεόραση μ’ένα θερμόμετρο στην μασχάλη κι ένα τηλεκοντρόλ στο χέρι. Πυρετός και τηλεόραση. Εκρηκτικός συνδυασμός! Τσάμπα μαστούρα…
Αναρωτιέμαι γιατί εικόνες με τύπους που βλέπουν τηλεόραση, με ένα θερμόμετρο στο στόμα, τυλιγμένοι σε κουβερτούλες θεωρούνται καθόλα εντάξει ενώ εικόνες με junkies θεωρούνται αποτρόπαιες! Λές και ο πυρετοτηλεορασοκουβερτομαστούρης είναι λιγότερο επικίνδυνος! Με τον ίδιο τρόπο που βλέπει το ντοκιμαντέρ για τα νησιά του Πάσχα, βλέπει και την εκτέλεση του Σαντάμ. Άντε να τρέξει και λίγο σαλάκι στο ντοκιμαντέρ που δεν έχει και τόσο αγωνία…

Στο post του «η περιπέτεια του blog» ο gkotsis μας μιλάει για τις φάσεις που περνάει ένας blogger (τουλάχιστον τις αρχικές) και καταλήγει στους λόγους που δεν θα άλλαζε το tsiou με οποιοδήποτε άλλο blog. Μέχρι χτες θα έλεγα κι εγώ το ίδιο. Κυρίως γιατί το μόνο blog -εκτός του tsiou- που μου έχει τραβήξει το ενδιαφέρον είναι του pascal που κι αυτό το παρακολουθώ ολοένα και λιγότερο. Ίσως γιατί αν στα δικά μου posts, τα comments ήταν «μπράβο μεγάλε» και «πολύ καλό», θα ανησυχούσα γι’αυτά που γράφω. Ίσως πάλι γιατί έχω την αίσθηση ότι τα πολλά «χειροκροτήματα» έχουν την τάση να αποπροσανατολίζουν και κάνουν ολοένα και χειρότερα τα κείμενά του (δεν είναι επίθεση, παρατήρηση είναι). Οι διαδικασίες αλληλεπίδρασης (αν το blogging είναι τέτοια τελικά) φαντάζομαι ότι θα πρέπει να έχουν άλλο σκοπό και όχι την κολακεία.

Κι εδώ έρχεται το tsiou. Πόσο διαφορετικό είναι?

Κρύβεται πίσω από την μάσκα της παρέας ενώ μόνο παρέα δεν είναι. Είναι η φαντασίωση δυο-τριών ατόμων και όχι κάποιου είδους μικροκοινωνικού έστω φαντασιακού (παραφράζοντας τον Καστοριάδη). Πόσο κάφρος μπορεί να είναι κάποιος/κάποιοι που πετάνε τον άλλον έξω από το tsiou και κάνει/κάνουν και πλάκα/test και πόσο σημαντικό νομίζουν ότι είναι γι’αυτον που πέταξαν έξω? Πόσο έξυπνη μπορεί να θεωρείται ή ατάκα «κάνε κανένα post» και πόσο απειλητική? Πόσο μαγκιά είναι να κατεβάζεις το blog σου ή να έχεις να κάνεις comment μήνες και να μην σε πετάνε έξω από το tsiou? Τί είναι σωστότερο να «διαγράφεται» κάποιος απο το tsiou γιατί δεν γράφει ή γιατί γράφει βλακείες? Τί διαφορά έχουμε τελικά από τις εφημερίδες που βάζουν τσόντες για να πουλήσουν φύλλα?

Παραφράζοντας το «να γίνει τέχνη κι ας χαθεί ο κόσμος», που είναι προφανώς η τελείωση του δόγματος «η τέχνη για την τέχνη», θα πω ότι όλοι κρύβουμε μέσα μας κι έναν φασίστα!

Να γίνει post λοιπόν, κι ας χαθεί ο κόσμος!

Για τον manu.

“Don’t be dismayed at good-byes. A farewell is necessary before you can meet again. And meeting again, after moments or lifetimes, is certain for those who are friends.”

Richard Bach

Οι αποχαιρετισμοί δέν υπάρχουν για τους ανθρώπους που αγαπάμε. Στην πραγματικότητα νομίζω οτι δέν υπήρξαν ποτέ. Πώς αποχαιρετάς κάποιον που ξέρεις οτι την επόμενη φορά που θα τον δείς, έστω κι άν είναι μετά απο μήνες/χρόνια/ζωές (αν υπάρχουν), τίποτα δεν θα έχει αλλάξει ανάμεσά σας? Όλα θα είναι σαν να τα πίνατε μαζί χθές βράδυ αλλά έφυγε ο καθένας μόνος του. Οι δικοί μου αποχαιρετισμοί έγιναν μέσα σε συζητήσεις - στη διάρκεια ενός τηλεφωνήματος – μ’ένα μήνυμα – με ένα βλέμμα. Είτε το κατάλαβα εκείνη την στιγμή είτε αργότερα ο κάθε άνθρωπος που χάθηκε απο την ζωή μου δέν χάθηκε γιατί απλώς έφευγε μακριά αλλά για χίλιους άλλους λόγους.

Πόσο ωραία λοιπόν έφυγε για σαββατοκύριακο ο catis απο την Πάτρα και δέν ξαναγύρισε ποτέ! Πόσο ωραία χάθηκε ο manu μέσα στην νύχτα (ένας θεός ξέρει πόσο μόνος και μεθυσμένος) κρατώντας πέντε πακέτα τσιγάρα και δέν τον ξαναείδα! Τί κι άν δεν έγιναν έτσι ακριβώς τα πράγματα! Η πραγματικότητα είναι για τους ρεαλιστές! Οι υπόλοιποι απλώς θα τραγουδήσουμε όταν θα έρθει και η ώρα του bacall:

“You say goodbye and I say hello, hello, hello.
I don’t know why you say goodbye I say hello, hello, hello.
Hello, hello, hello.”

Πάντα είχα πρόβλημα με την αίσθηση του χρόνου. Πρόβλημα να ξυπνήσω νωρίς, να κοιμηθώ νωρίς, να πάω στα ραντεβού/στη δουλειά μου στην ώρα μου, πρόβλημα να καταλάβω την ηλικία μου. Δέν έχω σκοπό να διαπραγματευτώ την έννοια του χρόνου εδώ, έτσι κι αλλιώς υπάρχουν άλλοι πιο ειδικοί γι’αυτό, απλά πρίν περίπου μισή ώρα έκλεισα τα 31 και σκέφτομαι άν σημαίνει κάτι.

(Άν μπορούσα να ηχογραφήσω στο wordpress θα έβαζα εδώ τον ήχο απο το άναμμα ενός αναπτήρα και το φύσημα απο την πρώτη ρουφηξιά απο ένα τσιγάρο.) 

«Η αίσθηση του χρόνου δεν διαιρείται σε ώρες, αλλά απλώνεται στον χώρο σαν δρόμος», λέει ο Burroughs. Πόσες φορές όμως χρησιμοποιήσα εγώ και πόσες φορές το χρησιμοποίησαν οι άλλοι σε μένα το άθλιο επιχείρημα της ηλικίας? (Όταν θα πάς σχολείο/φοιτητής/στρατό/δουλειά/σύνταξη/τάφο θα καταλάβεις… Μαλακίες! Τίποτα δεν κατάλαβα!) Θυμάμαι πόσο αντιπαθούσα τους 30άρηδες όταν ήμουν μικρότερος και σκέφτομαι πόσο τους (μας) αντιπαθώ τώρα. Σκέφτομαι πόσο φυσιολογικό θα είναι να με αντιπαθεί ένας 20άρης γι’αυτό που είμαι. Συμβιβασμένος μικροαστός που θά’λεγε και ο diab (ή ο κάθε diab) που την έχω πιστέψει προς στιγμήν και παρότι υποτιμώ αυτό για το οποίο παλεύω το έχω ήδη πιστέψει. Ακόμα και άν εγώ δεν το καταλαβαίνω. Ακόμα κι άν είναι μεγάλες κουβέντες που όσο πιο μικρός είσαι τόσο πιο εύκολα τις λές.
Άν έπρεπε να ορίσω το τί σημαίνει να μεγαλώνεις θα έλεγα απλώς οτι σημαίνει να γίνεσαι όλο και πιο αδιάφορος, πιο ωχαδερφιστής, πιο εγωκεντρικός, πιο αναίσθητος. («Ανάμεσα στην αθωότητα και την διαφθορά η λέξη αγάπη θυμίζει γυμνάσιο» που λέει και ο Κωνσταντίνος Β). Δέν είναι ντροπή να παραδέχεσαι αυτό που γίνεσαι, ντροπή είναι «περνάς καλά» όπως το ορίζει ο Μανώλης, δηλαδή να μήν κάνεις τίποτα γι’αυτο. Αλλά ούτε να ηθικολογήσω θέλω.
Τελειώνοντας (αν και δέν νομίζω οτι θα καταλήξω κάπου μ’αυτό το post) πιστεύω ότι έτσι κι αλλιώς είμαστε μιά ιστορική συγκυρία (χρόνου και τόπου), παιδιά της γενιάς μας χωρίς να μπορούμε να το αποφύγουμε εντελώς (ακόμα και το γεγονός οτι προσπαθούμε να το αποφύγουμε ή ακόμα και ο τρόπος που το κάνουμε νομίζω οτι είναι χαρακτηριστικός της γενιάς του καθενός και δεν το εννοώ μοιρολατρικά).
Απ’ότι φαίνεται απλώς θα εξακολουθήσω να είμαι ο μεγαλύτερος (ηλικιακά) στις βραδινές εξορμήσεις και στο blogging των tsiouιτών και το γεροντοπαλήκαρο των παντρεμένων συμμαθητών μου… (τουλάχιστον για λίγο καιρό ακόμα)

Ποτέ δεν θα ξαναπιούμε τόσο νέοι που λέει και ο Μπαμπασάκης…

Γεία μας!

Ποιό είναι το κριτήριο για το φανταστικό hall of fame «μονομαχιών» που έχει ο καθένας στο μυαλό του? Η διαχρονικότητα? Η χρονική στιγμή? Η αξία των αντιπάλων? Η δημοσιότητα? Το πλήθος των υποστηρικτών? Ο φανατισμός που προκαλεί?

Απ’ όποια σκοπιά κι αν το δώ, νομίζω οτι αυτή εδώ η μάχη έχει όλα τα χαρακτηριστικά να είναι θρυλική. Ανάμεσα σε μονομαχίες όπως Beatles vs Stones, Real vs Barcelona, Bush vs Bin Laden, Sugar Ray vs Hagler, Catis vs Xotikos, Τρυπες vs Ξύλινα Σπαθιά, Brazil vs Argentina, Vissi vs Vandi, έρχομαι να προσθέσω μία ακόμα.

Live from Madison Square Garden lazaros proudly presents:

vs

Ημερολόγιο διακοπών Catis          Ημερολόγιο διακοπών Bacall

Ανοίγω την τσάντα μου, βγάζω δύο μαύρα βιβλιαράκια που έχω την τιμή να είναι στην κατοχή μου και ξεκινώ:

(Διαθέσεις)

Catis: «Είσαι σε ερημική, παραλία στην άκρη του πουθενά, ακούς Tom Waits και προσπαθείς να το πάρεις απόφαση οτι οι διακοπές σου θα είναι χαλαρωτικές και ήρεμες.»

Bacall: «Δυστυχώς η άφιξη μας στο νησί δέν συνέπεσε με κοσμοσυρροή και για να γίνω πιο συγκεκριμένος οι γυναίκες που κυκλοφορούν μόνες είναι ανύπαρκτες εώς ελάχιστες. Γι’ αυτό φροντίζουμε να θυμίζουμε ο ένας στον άλλον οτι ήρθαμε για χαλάρωση και ηρεμία και γι’αυτό όλα είναι μια χαρά.»

(Κοινωνικές Σχέσεις)

Catis: «Μαζί με το δίδυμο Beavis & Butthead πίνουμε μπύρες. Σκάνε στην παρέα Γιάννης + Χάρης. Τσουγκράμε όλοι μαζί.»

Bacall: «Άφιξη καλεσμένων στο μέγαρο Delaponte και ξενάγηση στο εσωτερικό του μεγάρου και στα ιδιαίτερα καταλύματα απο τον κόμη αυτοπροσώπως. Η ξενάγηση συνοδεύτηκε απο παρουσίαση σπάνιων φωτογραφιών απο το προσωπικό αρχείο του κόμη. Ακολούθησε κουβέντα σε φιλικό κλίμα κατα το οποίο ο κόμης έκανε σαφείς νύξεις για τις χαρές της ζωής. Έγιναν αυστηρές συστάσεις στην υπηρεσία του μεγάρου ώστε τίποτα να μήν ταράξει την ομαλή διαμονή των καλεσμένων»

Catis: «Οι B&B φέρνουν στο τραπέζι μας τον Ζούλου… η μεγάλη στιγμή που όλοι περιμέναμε… δάκρυα στα μάτια… κάγκελο η τρίχα… έτσι απλά ο Ζούλου μας χαιρετά… σαν απλός θνητός… αισθάνομαι ευτυχισμένος… ολοκληρωμένος… ώχ αμάν… όχι απλά κάθεται στο τραπέζι μας… αλλα έχει όρεξη και για κουβέντα… και νά σου η μία ιστορία… και νά σου και η άλλη… συγκίνηση… και ακούς ξάφνου και έναν θόρυβο σαν μηχανάκι με κομμένη εξάτμιση… τί ήταν αυτό? Ε όχι… αυτό είναι ένα μικρό θαύμα… ο Ζούλου μπρός σε κάποιους τιποτένιους ανθρωπίσκους καταδέχτηκε να ρευτεί… ε αυτό θα το θυμάμαι για όλη μου τη ζωή… τι χάρη… τι γοητεία… το στόμα μου πάγωσε, έμεινε ορθάνοικτο για όλο το υπόλοιπο της βραδιάς… απο το θαυμασμό μου σε αυτή τη μεγάλη προσωπικότητα… που φέρνει κάτι απο Μάρξ και Ιησού ταυτόχρονα… Σ’ ευχαριστώ και θα σε θυμάμαι για πάντα μεγάλε Ζούλου!»

Bacall: «Κάποια στιγμή μάλιστα μας πλησίασε ένας τύπος και μας ρώτησε αν ήμασταν το μεσημέρι στο «Λιβάδι» με ένα ανοιχτόχρωμο αυτοκίνητο και ψάχναμε κάτι. Του είπαμε πως ναί και ψάχναμε το «Καλάμι». Αυτός μας ζήτησε συγγνώμη που δέν σταμάτησε αν και δέν του κάναμε σήμα… Ωραίος…»

Catis: «Ναι… Ναι… Ναι… Είναι αλήθεια… Ναι.. Ουί… Ναι… Η φαντασία του ανθρώπου είναι πλέον νεκρή. Γνωρίσαμε τον Jesus!!!!!! Αυτό και μόνο αρκεί.»

Bacall: «Φτάνουμε Σπάρτη και συναντάμε το Κινέζικο Μπουζούκι. Πίνουμε μπύρα, καπνίζουμε, μιλάμε για γυναίκες και για business…»

(Άτυχες στιγμές)

Catis: «Ημιάγριοι ιθαγενείς κλέβουν το θήραμα μέσα απ’το στόμα μας. Χάνομαι… Βυθίζομαι… Δεύτερο χτύπημα σε δύο μέρες… και δίπλα μου παραμένει ένας εγκεφαλικός τύπος που θέλει να μοιάσει στον Jesus…»

Bacall: «Ξυπνώντας ενημερώθηκα απο τον Κώστα πως ο κόμης Delaponte εκδήλωσε την επιθυμία να εγκαταλέιψουμε την οικία. Μένω έκπληκτος αφού μια τέτοια απαίτηση δεν συνάδει σε καμία περίπτωση με την ευγενική καταγωγή του κόμη καθώς και με το πρωτόκολλο που θέτει τους κανόνες την άριστης φιλοξενίας. Σύμφωνα με εμπιστευτικούς κύκλους ο κόμης δυσαρεστήθηκε απο το γεγονός οτι οι καλεσμένοι του γύρισαν στις 3:30 τα ξημερώματα μεθυσμένοι και παραπατώντας διταράσσωντας την νεκρική σιγή που επικρατούσε την ώρα εκείνη στο μέγαρο. Του εξηγήσαμε πως με την συμπεριφορά του ενδεχομένως να προκαλέσει διπλωματικό επεισόδιο και οτι άν αυτός είναι ευγενής εμείς είμαστε ικανοί να τον κάνουμε ξεφτίλα σε όλους τους κοσμικούς κύκλους. Πήγαμε για καφέ προκειμένου να συζητήσουμε τις επόμενες κινήσεις μας. Κατά την επάνοδό μας στην οικία Delaponte αποφασίσαμε να μαζέψουμε τα πράγματά μας και να την κάνουμε. Αυτός επέμενε να καθίσουμε άλλη μια μέρα ζητώντας μας συγγνώμη, αλλά εμείς ήμασταν ανένδοτοι και φύγαμε λέγοντάς του την επόμενη φορά θα πρέπει να είναι πιο δύσπιστος σε αυτά που του ρουφιανεύουν οι αυλοκόλακές του.»

Bacall: «9^η πρωινή: Μας ξύπνησε μια μύγα. Μέχρι τις 11 προσπαθούσαμε να κοιμηθούμε με την μύγα στο δωμάτιο αλλά στάθηκε αδύνατο. 11^η πρωινή: Σηκώθηκα και σκότωσα την μύγα. Ξανακοιμήθηκα.»

Bacall: «Φτάνουμε Αγία Πελαγία και ένας παππούς μας ενημερώνει οτι το καράβι δεν φεύγει απο εδώ αλλά απο Διακόφτι. Έχω τσαντιστεί πολύ άσχημα και οδηγώ νευρικά. Ο Κώστας λέει να μήν αγχώνομαι γιατί προλαβαίνουμε άνετα. Μου λέει επίσης να οδηγήσει αυτός γιατί μάλλον φοβάται οτι θα τον αδειάσω πουθενά. Εγώ σκέφτομαι την κατανάλωση.»

(Γυναίκες)

Catis: «Ξάφνου ο Jesus σου στέλνει απο τον ουρανό 3 αγγέλους, μαυρισμένους, ημίγυμνους, ονειρικούς με ρόζ γλυφιτζούρια στο στόμα και τους αφήνει δίπλα σου. Ακόμα και σε αυτή την περίσταση, μάθε να τιθασεύεις τους χτύπους της καρδιάς σου. Γίνε χομπίστας επιτέλους!»

Bacall: « Η Δ είναι γύρω στα 25. Τουλάχιστον έτσι φαίνεται. Είναι ψηλή, όμορφη και γλυκιά. Έχουμε μια διαφωνία σχετικά με το σώμα της καθώς φοράει μια μακριά φούστα που δέν προδίδει πολλές λεπτομέρειες. Δέν μας πειράζει όμως καθώς θα την ερωτευτούμε μετά το δεύτερο ποτό.»

Catis: «Πέρα απ’αυτό το κατανυκτικό γεγονός η βραδιά σκιάστηκε απο την γνωριμία μας με δύο ακόμα αγγέλους. Χάνομαι… Βυθίζομαι… Η καρδιά μου είναι ακόμα στη θέση της… Ευτυχώς… Μα πές μου αλήθεια… Ποιά είναι η σωστή θέση???»

Bacall: «Πήγαμε για καφέ στη Χώρα. Μας εξυπηρετούσε μια κοπελίτσα μικρή, γύρω στα 18-21 που μιλούσε πολύ λεπτά και γελούσε συνέχεια για λόγους που δέν καταλαβαίναμε.»

Catis: «Οι λέξεις αυτές γράφονται μέσα στο πλοίο Αίολος ΙΙ κατά την επιστροφή μας στο λιμάνι του Πειραιά… ακριβώς δίπλα μας κάθονται δύο αρχάγγελοι… θέλω τόσο πολύ ν’ανταλλάξω την αγαπημένη μου κασσέτα με τον ένα απ’τους δύο… θέλω να κρατήσω κάτι δικό της και να αποκτήσει κάτι δικό μου… και να σκεφτείτε οτι ούτε κουβέντα δεν έχουμε ανταλλάξει… ούτε κουβέντα… άν το καλοσκεφτείς οι λέξεις είναι πολύ φτωχές για να περιγράψουν το τί συμβαίνει μέσα μας… Φτού κι απ’την αρχή… Δώστου άλλη μία ευκαιρία… αν παρατηρήσετε, μιά παρένθεση, λίγο πρίν ανοίξει και περιμένει να κλείσει.. μάταια… ευτυχώς μάλλον… και στ’αυτιά μου ζωγραφίζει ο Johny Cash… but I remember everything… everyone I know goes away… I will make you hurt… I will find a way…»

Bacall: «Ο Κώστας εκμεταλλευόμενος το μπλουζάκι που φορούσε η ωραία Δ και που έγραφε “Chicks on Speed” άρχισε το καμάκι. Εγώ πάλι, πιστεύω οτι γουστάρει εμένα που φορούσα μπλούζα “Dirty” και είχα απειλήσει να την πλακώσω και στις μπάτσες…»

(Επίλογος)

Catis: «Και αφού δεν με πιστεύετε… ορίστε το σημείωμα που θα πρόσφερα σ’αυτή την υπέροχη, μαυρισμένη, αιθέρια, κοριτσίστικη φιγούρα που στα μάτια των πολλών φαίνεται πρόστυχη… στα μάτια τα δικά μου ζωγραφίζεται το διάστημα των διακοπών που μόλις τελείωσε…

Γειά σου,

Θέλεις να ανταλλάξουμε κασσέτες???

Για πάντα???

Ώχ… ο Tom McRae άρχισε να τραγουδά το You Only Disappear… Πρέπει να σας αφήσω… Έτσι είναι η ζωή.. Γειά!»

Bacall: «12:15 Νυχτερινή: Φεύγουμε απο Σπάρτη και πάμε Πάτρα. 3:15 Νυχτερινή: Φτάνουμε Delbar. Μπαίνουμε για ποτό. Υπάρχουν γυναίκες…»

And The Winner Is…

(Απλώς μεταφέρω το comment για να έχει τον δικό του χώρο για απαντήσεις)

tora apo pou na arxiso.

kat’arxin ena megalo respect sto lazaro pou tirise tin pro-tsiouiki tou yposxesi na dosei bhma sto laoutziko pou einai katadikasmenos se comments.
ayth akrivos thn leitourgia apofasisa na xrhsimopoihso gia na mporeso na epanentax8o sthn kenonia.

vlepeis file/h tsiouith/sa tous teleytaious 10 mhnes symvainoun perierga pragmata. synhdhtopoihsa shmera pos mporei kapoios na afhsei ta pragmata na tou symvoun xoris na ta empodisei kai pos mporei na vre8ei apo dhmarxos klhthras pou leei kai o laos.

ksafnika vriskomai monos se ena kseno spiti,pino ksenh sangria, xrhshmopoio ksenh thlefonikh grammh kai kseno internet account, kseno plyntirio, sidero, aytokinhto, krevati, anemisthra.

aytoi pou prin 10 mhnes htan h ka8hmerinothta mou (alloi tous lene “filous”, ego tous leo “kai gamo tis kolofardies”) einai apo poly eos arketa makria kai mallon oi pio polloi 8a meinoun ekei.

den ksero an o stratos (ok aeroporia, ara eykola-visma-kargiolis-donti-glyfths-strato to les ayto-re otan phgainame emeis-na se evlepa sta synora klp, to apotelesma einai to idio) einai sxoleio opos leei kai o pateras/mparmpas/mpakalhs mas. ksero mono oti einai mia poly kallh (teleytaia isos) eykairia na katalaveis poso strava mporoun na pane ta pragmata an ta afhseis sth moira tous.

oxi den eimai me8ysmenos (apla eimai ntahs), oute 8a pa8o hlektroplhksia apo ta dakria pano sto laptop.
apla ekmetaleyomai th xronikh sygkiria ton diakopon (kai ara tis ypoleitourgias tou tsiou kata ta fainomena) gia na kano ton apologismo tis 8htias mou tora pou ayth odeyei sto telos ths.

stelno thn agaph mou stous filous manu(oi fotografies sou exoun kanei to gyro tou kosmou), admin(vale me sto oink),Herk(emeis ta eipame),Katis(me esena 8a pio ayrio mpyra), bacall(neolee organoth festival), Lazaro(esena 8a se fao sth mapa sto mellon opote de viazomai) alla kai se olous tous loipous tsiouites kai mh opos: zante, pascal, assenaV, Taso, Panago klp pou an kai den gnorizomaste me olous eimai vevaios gia to pososto h8hkhs aytourgias sas gia ayto to sfalma pou legetai tsiou…

kai epidis den einai tou styl mou na klapsomouniazo kat’ayto ton tropo stamatao edo prin me arxisete stis ntomates!!!

pao gia ypno giati metafero kai VIP’z to proi kai kindyineyo na me vroune agalia me thn eygenikh ypallhlo ths attiki odos a.e. sta diodia leoforos kifissias/ol.stadio kai de 8a einai apo erota!!!

8ee kai kyrie ton dynameon,
kai pasis kthseos dhmiourge,
sy o opoios eksexeas pros anapnoas ton aera
kai toutou th dynamh,
ypo to kratos tou an8ropou ypetaksas,
eydokhson opos pantote, outos ourios ginatai
dia ta ellhnika ptera,
ina di’ayton metaferhtai, ana ton kosmo apanta,
h idikh sou agaph kai eirhnh.
AMHN(kai pote…)

kalhnyxta sas voh8eia sas