manu

Το σχόλιο του bastaka ήταν η απαιτούμενη ώθηση για το μυαλό έτσι ώστε να μου ξεράσει τις παρακάτω θύμισες.
………………..
Καλοκαίρι,μόλις έχει τελειώσει (ή καλυτερα την είχα τελείωσει ) τη καταραμένη εξεταστική στην αχαική πρωτέυουσα.
Ένας φίλος είχε καταφθάσει από αγγλία και ετοιμαζόμασταν για τρελλό weekend στου καιαφα,μαζί με μεγάλη ρεμαλοπαρέα.
Όλα τα απαιτούμενα είχαν ψωνιστεί.
Σκηνές,παγούρια,ψησταριές,
μπριζόλες(χοιρινές και μοσχαρίσιες),
αλκοόλ,ψυγειάκια ,κάρβουνα
όλα.Όλα; όχι όλα.
Το πιο αρχέγονο μυστικό που μοιράζει η ελληνική φύση
και η ελληνική αστυνομία,
(ή αλλιώς φούντα)
μας έλειπε.
Τα καφενεία όλα κλειστά κι οι φίλοι μου ξενιτεμένοι
βάλε όπου καφενείο=κινητό
και φίλοι=dealer
και εύκολα καταλαβαίνει κανείς
ότι η εξίσωση δεν έχει λύση.
Στίβαμε τα κεφάλια μας για να βρούμε μια λύση
γρήγορα και ανώδυνα.
Και τότε έγινε το θαύμα.

Ένας φίλος που μόλις είχε γυρίσει από καλάβρυτα
μας περιέγραψε ότι μόλις 3χλμ
από το διακοφτό ,δίπλα στις γραμμές του οδοντωτού
ανθούσαν όλο ζωή μπόλικα απ’τα δεντράκια
που στάθηκαν η αιτία να πιαστεί το γνωστο καράβι ,με κυπριακή σημαία, στην κορινθία.
Δεν χρειαζόμαστε καμία άλλη πληροφορία και σε 30 λεπτά,είμασταν δίπλα απ’τις γραμμές του οδοντωτου.
Περπατάγαμε,περπατάγαμε και τίποτα δεν βλέπαμε
Μετά από πεζοπορία 4 χλμ(εγώ κατάφερα μόνο 2,στα υπόλοιπα άραζα κάτω απ’τον γερο πλάτανο και κάπνιζα)
και αφού δεν είχαμε καταφέρει τίποτα,καλά να πάθουμε αφού δεν διασταυρώνυμε τις πληροφορίες (να σας πω την αλήθεια εγώ φοβάμαι να διασταυρώνω πληροφορίες,που να ξέρεις τι θα γεννηθεί μετα)
ξεκινήσαμε για καιάφα.
………..
ήταν η πρώτη φορά που θα έκανα γυμνισμό και είχα εκστασιαστεί.
Ούτε λόγως για αντιλιακό στο κωλαράκι μου
“δεν βάζω εγώ αυτά τα σκατοπράγματα στον κώλο μου”,φώναζα.
Λόγω της έλλειψης χόρτου
μ’είχαν πιάσει τα νεύρα μου
και με την βοήθεια του όυζου
και της καλής παρέας… με ψιλοπήρε ο ύπνος
ενώ ο ήλιος ξερόψηνε αργά και μεθοδικά τον
άμαθο κώλο μου στην ηλιοκαμμένη άμμο.
Το επόμενο πρωί έπρεπε να κάτσω στην θέση του συνοδηγού
για το ταξίδι της επιστροφής
Ο πόνος ήταν αφόρητος και πρωτόγνωρα κουραστικός,
ο χρόνος περνούσε αργά και βασανιστικά μέχρι να φτάσω
στο κρεββάτι μου.
Ξαπλωμένος μπρούμητα πέρασα τις επόμενες 2 μέρες.

.mp3