Λοιπόν υπάρχει ένα τραγούδι
που τα “δύσκολα” χρόνια
με έκανε πάντα να κλαίω και να
ταίζω την νεογέννητη
ελπίδα μου.
Μπορει να σας φανει χαζό
αλλά εμένα αυτο με έθρεψε
Μανώλης Ρασούλης
&
ναι πιστέψτε το” Αντρέας Μικρούτσικος”
.mp3
…υπάρχει ένας στοίχος που είναι όλα τα λεφτά
“κάλιο στο χώμα το λουλούδι
παρά σε βάζο περιοπής”…
για όσους εξήγησαν
και δεν παρεξήγησαν
…φιδάκια…
Ξεκίνησε σαν πλάκα κάπου στο del bar.
Θέλετε να κάνουμε blog
λέει ο admin.Blog? τι είναι blog;
Άρχισαν οι ερωτήσεις και πως θα το λέμε
και δηλαδή μπορούμε να γράφουμε ότι θέλουμε
και ποιοι θα είμαστε και άλλα τέτοια.
Χωρίς να το πολυσκεφτούμε τ’απφασίσαμε.
Tsiou με σήμα τον tweety.
Χα-χα ωραίο είναι.
Ο τάσος,ο γίαννης,ό άρης,ο γιώργος,
ο άλλος γιάννης,ο δημήτρης,ο παναγιώτης,ο μανώλης και ο ξάδερφος κώστας
Και τώρα τι γράφουμε;
…….
Στην πορεία όπως συνηθίζεται
‘ηρθαν κι άλλοι.
Για μένα ήταν κάτι σαν τα “παιδία” του tsiou,
ο ηλίας,ο γιώργος και ο κώστας και
μέτα η βέρα και ο ηρακλής.
Και κάποιοι άλλοι έφυγαν όπως ο δημήτρης,
ο ξάδερφος,ο γιάννης(ο ένας) και τώρα ο τάσος.
Ξέρεις οι άνθρωποι συνηθίζουν να συνδέουν πάντα κάποιες πράξεις
με κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους
άσχετα εαν αυτοί συμμετέχουν ή όχι στις πράξεις
και επίσης λειτουργούν και επιλεκτηκά ανάμεσα στους ανθρώπους.
Δηλαδή κάποιοι αισθάνονταν ότι
απ’την στιγμή που δεν ξερουν κάποιους
δεν αισθάνονται άνετα για να μιλήσουν,
που για μένα θα ήταν η ευκαιρία να δω πώς θα “ακούγονται” αυτά που γράφω στο blog
από κάποιους που δεν με γνωρίζουν και τόσο καλά.
Όπως φαίνεται κάποιοι από το tsiou δεν ήταν έτοιμοι να γίνουν “γονείς”(στα “παιδιά” του tsiou).
Πέρα όμως από αυτό
θεωρώ ότι το ιστιολόγιο(α ρε επίπεδο)
είναι και ένας τρόπος να ενημερώσει ο
ένας τον άλλο για το πως είναι εκεί που βρίσκεται και ζει.
Κάποτε όλοι ήμασταν στην πάτρα
μετά άλλος για ανατολή τράβηξε
και άλλος για δύση
άλλος για βορρά κι
άλλος έμεινε στο νότο.
Αυτό από μόνο του θα μπορούσε να ήταν απίστευτα ενδιαφέρον για ένα blog σαν το δικό μας
που ο καθένας μπορεί να γράψει ότι θέλει
χωρίς κανενός είδους λογοκρισία.
Παρόλαυτά πολλοί κλείστηκαν στον εαυτό τους και σταμάτησαν να γράφουν ενώ άλλοι έφυγαν κατευθείαν.
Δεν ξέρω εαν γίνομαι κατανοητός
απλά θεωρώ ότι αυτό το μέσο που λέγετε blog έχει μία απίστευτη δυνατότητα
Να πληροφορεί και να ψυχαγωγεί ταυτόχρονα
ενώ παράλληλα ο σχολιασμός να είναι σε πραγματικό χρόνο.
Γιατί να σκέφτεται κάποιος :”ποιος είναι αυτός ο μαλάκας που σχολιαζει;”
και να μην σκέφτεται:”να άλλος ένας άνθρωπος που θα μπορούσα να κάνω παρέα”;
ή ακόμα πιο απλά
απ’την στιγμή που είμαστε ανώνυμοι μέσα σε ανώνυμους έτσι κι αλλιώς στην ζωή μας
τι σε πειράζει που γίνεται και στο ιστολόγιο μας,έ;
Το post αυτό δεν το κάνω για να τα χώσω σε κανένα
αλλά για να καταλάβω αυτόν Τον κανένα…
keep b-log-ing
{πάρτε φροντίδα – take care}
θα τους γαμήσουμε τη Παναγία…
.mp3