Το ταξίδι με τον tom
Wednesday, October 22nd, 2008Η συναυλία θα άρχιζε σε μία ώρα.Είμασταν ήδη
μαζεμένοι στον χώρο.
Το είχαμε σχεδιάσει 4 χρόνια πριν αλλά δεν μας είχε κάτσει.
Τώρα πια με πτυχία άλλοι,
και άλλοι με χαρτάκια για τρίφυλλα.
Η πράγα ήταν πολύ ελκυστική
αλλά ο tom waits περισσότερος.
Μετά από 5 μέρες αναμονής στην πόλη η κρίσιμη μέρα έφτασε…
Κανένας δεν περίμενε τόση επισημότητα.
Έξω από τον χώρ υπήρχε μια ταμπέλλα που έγραφε .
No food
No drinks
No weapons
No cameras,
και μόνο αυτό θα ήυαν αρκετό για ένα φρικιό σαν κι εμένα
να θελει να μπει μέσα,
ποσο μάλλον που ο αγαπημενένος μου καλλιτέχνης ήταν το τιμώμενο πρόσωπο.
.mp3
Η παρέα καλύτερη από ποτε, zante ,στράτος(που ολόκληρος στρατός δεν τον έκανε καλά) και πρίγκηπας(τα σχόλια περιττά),όλα τέλεια.
Ο καιρός λίγο μας τα χάλαγε αλλά ειχαμε μαζί μας τον ορεσείβιο κοζανίτη που είχε μάθει στην ζωή του από κρύο.
Μετά απο έναν τέλειο μπάφο και την γνωριμία μας με 2 πειραιώτες
Ήρθε η ώρα να μπούμε.
Ευτυχώς μέσα υπήρχε μπαρ,και τα cuba libre έρεαν άφθονα, αν και βέβαια 2 ήταν αρκετα.
Μπηκαμε μέσα 10 σειρά,αρκετά μπροστα για ένα χώρο που ήταν γεμάτος μς 2700 θεατές.
Μέχρι και το σκαλάκι που έβλεπα τον tom waits είχα βρει,μόνο που μου απαγόρευσαν να κάτσω πριν την έναρξη της συναυλίας.
Με το που άρχισε όμως
Τρέχω κάτω,
Ο τσέχος μου λέει,ότι τώρα μπορώ να κάτσω όπου θέλω
Κι εγώ του απαντώ ότι με σβηστά
τα φώτα πρέπει να με οδηγήσει.
Δεν δίστασε καθόλου, με πήρε από το χέρι και με πήγε εκεί που ήθελα.
Είχα σταμπάρει ότι το 3ο σκαλάκι ήταν ακριβώς στο ύψος της σκήνής.
Δεν πέρασαν 15 λέπτά και όλα τα υπόλοιπα σκαλάκια είχαν γεμίσει.
Το ακροατήριο από όλη την ευρώπη,
Σλοβένους
Ισραηλινούς
Φινλανδούς
Ρώσους
Δανούς
Γάλλους
Και πολλούς άλλους ευρωπαίους
Που όπως κι εμείς είχανε σκάσει για να απολαύσουνε.
Και αυτό έγινε
Τώρα τι να πω για την αρχή.
Βγήκε μ’ένα κουστούμι κι όποτε χτύπαγε τα πόδια του σκονίζοταν το κουστούμι,μάλλον ήταν το doom.
Στο τέλος ,όταν τραγουδούσε το make it rain πέσαν εκκατομύρια glitter από τον “ουρανό” της σάλλας,αυτό σίγουρα ήτανε το glitter.
Κι όσο για το hoist that rag δεν είχα ξανακουσει/δει
κάτι πιο όμορφο
and the story goes on.
Σε κάποια στιγμή νόμιζα ότι αιωρούμε από την θέση μου.
Δεν νομίζω να έχω ξανααισθανθεί τόσο όμορφα σε συναυλία.
Θυμάμαι μόνο ότι όταν μετά το τέλος της συναυλίας ο tom waits χαιρετούσε τους θεατές
Και τους έδινε το χέρι του
Η φάτσα του ήταν λές και δεν υπήρχε τόση ΄ώρα πάνω στην σκηνή
Λες και ήταν ένας άγνωστος κυριούλης.
Τόσο τέλεια ήταν η θεατρικότητα του on stage.
Για τα επόμενα 15 λεπτά μόνο κάπνιζα και στοιχειοθετούσα τις αναμνήσεις μου..
the opening
