manu

εσύ δουλεύεις
κι η τύχη σου
κοιμάται

Λοιπόν θέλω να σας ρωτήσω κάτι .
Αν ακούγαται το careless whisper
πρώτη φορά , έτσι: .mp3
δεν θα σας έκανε τεράστια εντύπωση;

Το πρωί πήγαινα να κάνω την θεραπεία μου.
Στο ταξί μονάχος,έτσι κι αλλίως σκατά ένιωθα.Όλη η μέρα ήταν περίεργη γιατί όχι και το τραγούδι που ακουγα στο ταξί καθώς πήγαινα να χτυπήσω την φλέβα μου.
στην αρχή σιγα..
μετά δυνάμωσε στο ρεφρέν…”όλα τα ‘χει ο μπαξές….”
μπορείς να το δυναμώσεις λιγάκι λέω στον ταξιτζή;
Χωρίς κανένα δισταγμό το έκανε.
Τότε άκουσα κάτι που είχα να ακούσω από την 3ή γυμνασίου.
.mp3

Τότε θυμήθηκα αυτούς τους στοίχους
σαν η δασκάλα μου να μου έριξε μία “βιτσιά”.

Όπου κι αν κοιτάξεις στίχοι με αφίσες και
σκουπιδαριό σωρό

Τώρα η ζωή μου λιώνει σαν τις πίσσες μες στους
δρόμους που γυρνώ

Όλα τα χει ο μπαξές ,ψεύτικα λουλούδια ,κρύες γειτονιές

Κάθε μέρα που περνά όλο πιο πολύ ο κόσμος με πονά

Όλα τα χει ο μπαξές ,σύννεφα καπνού και σπίτια φυλακές

Κάθε δρόμος μια πληγή γέμισαν σκουριά ανθρώποι κι ουρανοί

Χίλια δυο γραφεία όνειρα πουλάνε σε ταξίδια αναψυχής

Τόσες υποσχέσεις λένε θα σε πάνε στον παράδεισο της γης

Όλα τα χει ο μπαξές ,ψεύτικα λουλούδια ,κρύες γειτονιές

Κάθε μέρα που περνά όλο πιο πολύ ο κόσμος με πονά

Όλα τα χει ο μπαξές ,σύννεφα καπνού και σπίτια φυλακές

Κάθε δρόμος μια πληγή γέμισαν σκουριά ανθρώποι κι ουρανοί

Το μοναστηράκι κάλπικη δεκάρα μες τον τζόγο της ζωής

Χάθηκαν τραγούδια και άρρωστα φουγάρα που σε πνίγουν κι όμως ζεις

Όλα τα χει ο μπαξές ,ψεύτικα λουλούδια ,κρύες γειτονιές

Κάθε μέρα που περνά όλο πιο πολύ ο κόσμος με πονά

Όλα τα χει ο μπαξές ,σύννεφα καπνού και σπίτια φυλακές

Κάθε δρόμος μια πληγή γέμισαν σκουριά ανθρώποι κι ουρανοί
”

Τι πλάκα ακόμα νιώθω τα ίδια πράγματα όπως ΤΌΤΕ!!!!

Μάλλον δεν έχουν αλλάξει και πολλά…
(ο ταξιτζής κι εγώ τραγουδάμε πια, δυνατα το κομμάτι ,λες κι ήταν εξαγνισμός της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας)

Το φάρμακο είναι στην φλέβα μου
κι εγώ αισθάνομαι το ίδιο…
μάλλον η ιατρική επιστημη
δεν έχει να μου προσφέρει και “τόσα” (όσα θα ήθελα δηλαδή)

υγ.
το τραγούσι αυτό μου θυμίζει τον φίλο μου τον περικλή
που έχω να τον δω
…τόσα παλλά χρόνια…